بررسی اثر کاتچین‌های چای سبز بر متابولیت‌های استرس

بررسی اثر کاتچین‌های چای سبز بر متابولیت‌های استرس اکسیداتیو ناشی از فعالیت‌های فیزیکی

فعالیت فیزیکی منظم و همچنین تمرین ورزشی طولانی مدت و شدید علیرغم اثرات مفید گوناگون بر بهبود سلامتی و کاهش خطر بیماری قلبی-عروقی، سرطان، دیابت و سایر بیماری‌های مزمن، به عنوان یکی از شرایط القاکننده استرس اکسیداتیو درنظر گرفته می شود. استرس اکسیداتیو منجر به شکل‌گیری گونه‌های اکسیژن فعال سمی (ROS) مانند هیدروژن پراکسید، هیدروپراکسیدهای آلی، نیتریک اکساید، سوپراکسید و رادیکال‌های هیدروکسیل می شوند. بسیاری از تحقیقات علمی اخیر نشان دادند که استرس اکسیداتیو در پیشرفت مشکلات اصلی مربوط به سلامتی از طریق غیرفعال کردن آنزیم‌های متابولیکی و تخریب ترکیبات سلولی مهم نقش دارد و منجر به بیماری‌های قلبی-عروقی، اختلالات چشمی و مفاصل، بیماری‌های نورولوژیکی (مانند آلزایمر و پارکینسون)، اختلالات شش و کلیه، بیماری های کبدی و پانکراس، سرطان و پیری می شود. در سال ۲۰۱۶ مطالعه‌ای با هدف تشخیص اثرات کاتچین‌های چای سبز (GTC) بر استرس اکسیداتیو در افراد سالم هنگام استراحت و در طول تمرین ورزشی انجام و نتیجه آن در مجلهNutrition منتشر شد. اثرات تشخیص داده شده شامل پاسخ به متابولیسم چربی، غلظت لاکتات خون و نرخ  perceived exertion (روشی برای اندازه‌گیری میزان شدت فعالیت فیزیکی) بود. در این مطالعه کنترل شده تصادفی، ۱۶ دانش‌آموز پسر ژیمناستیک‌کار آموزش دیده به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول یک دوز واحد ۷۸۰ میلی گرمی از کاتچین‌های چای سبز را با آب – بدون ورزش کردن- دریافت کردند. گروه دوم یک دوز مشابه از کاتچین‌های چای سبز – به همراه ورزش-  دریافت کردند. همچنین یک مطالعه متقاطع با روش ورزشی مشابه که فقط آب دریافت می‌کردند، به عنوان گروه کنترل نیز انجام شد. نمونه‌های خون در ابتدا، ۶۰ و ۱۲۰ دقیقه پس از مصرف کاتچین‌های چای سبز جمع‌آوری شدند. شاخص‌های خونی استرس اکسیداتیو (گونه‌های اکسیژن فعال (ROMs) و پتانسیل آنتی‌اکسیدانی بیولوژیکی (BAP)) و غلظت‌های لاکتات خون توسط روش‌های آزمایشگاهی تجزیه و تحلیل شدند. در طول دوره ورزش، حجم حداکثر اکسیژن جذبی، حجم اکسیژن مصرفی، حجم کربن دی‌اکسید و نسبت تبادل تنفسی (نسبت کربن دی اکسید تولید شده / اکسیژن مصرف شده) از یک نمونه گاز تنفس شده در طول تمرین آرام، متعادل و بسیار شدید اندازه‌گیری شد. همچنین مقدار چربی‌سوزی و مصرف قند محاسبه شد. بر اساس نتایج، میزان متابولیت‌های استرس اکسیداتیو پس از ورزش در گروه‌های کنترل (مصرف آب- با ورزش) و گروه دوم (مصرف GTC– با ورزش) قابل توجه بود و به میزان آن قبل از شروع ورزش و بعد از دوره بهبودی (ریکاوری) برمی‌گردد. در گروه اول (مصرف GTC– بدون ورزش)، میزان گونه‌های فعال اکسیژن تفاوت معناداری از زمان شروع مصرف GTC  به دنبال استراحت و دوره بهبودی نشان نداد. در گروه اول (مصرف GTC– بدون ورزش)، میزان پتانسیل آنتی اکسیدانی بیولوژیکی (BAP) از زمان شروع مصرفGTC  به دنبال استراحت و دوره بهبودی قابل توجه بود. هنگام ورزش با شدت آرام تا متعادل، پتانسیل اکسیداتیو بالاتر بود؛ همراه با غلظت لاکتات خونی پایین تر و میزان اکسیداسیون چربی بالاتر. نتایج این مطالعه نشان داد که مصرف دوز واحد کاتچین‌های چای سبز، شاخص های استرس اکسیداتیو را در بین دو گروه مصرف کننده (با/ بدون ورزش) تحت تاثیر قرار داد؛ که می تواند برای متابولیسم اکسیداتیو در زمان استراحت و در طول تمرین ورزشی مفید باشد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *